.
سینا شجاع شفیعی
خاطره ای از مادرم در دوران مدارس ابتدائی
زنگ تفریحِمان بود. یکدفعه دیدم که از کلاسِمان صدای انفجار بلندی آمد. همه به سوی کلاس رفتیم و یکدفعه شاهد
آتش سوزی کلاسمان بودم و همه با همه با حالت افسرده و پریشان با سطل هایی از آب به سوی کلاس رفتیم و آتش
را خاموش کردیم و تا یک هفته
تعطیل بودیم و مشغول تمیز کردن و نقاشی کردن کلاس بودیم.
مصطفی خانه کشی
در سال 1340 کنار رودخانه مشغول خواندن نماز بودن یکی از افراد درون رودخانه افتادن و برای اذان گفتن حتما ً باید روی درخت
می رفتند
و کلمۀ «للمتقین» را نمی توانست خوب نوک زبانش بیاورد.
محمد صالح پور
پدرم می گفت: وقتی ما مدرسه می رفتیم توی کلاس ما شاگرد خیلی بود. بیشتر آنها شاگردهای مؤفق و درس خوان بودند
روزی یکی
از شاگردان به حرف معلم اشکال گرفته بود و معلم گفت یکبار دیگر حرفت را تکرار کن و شاگرد حرف خود را تکرار کرد و معلم
فهمید که
حرف شاگرد درست است و گفت: الحمدالله که نمردم و از شاگرد خود استفاده کردم.
سهیل مهدوی
با درود فراوان به رهبر کبیر انقلاب امام خمینی از زمان تحصیل دوران ابتدائی چون فاصله ی منزل و مدرسه زیاد بود و این فاصله
که حدود
پنج کیلومتر بود را در روزهای آفتابی ما پیاده رفت و آمد می کردیم که هم صبح باید به مدرسه می رفتیم و هم باید بعد از ظهر
رأس ساعت
1:30 خود را به مدرسه می رساندیم و فقط در روزهای بارانی به قهوه خانه ای که در نزدیکی مدرسه بود می رفتیم و نان و
پنیر و یا نان
و لوبیا صرف می کردیم و چون پول می دادیم پس نهار و چایی قندان های قهوه خانه را خالی می کردیم و سپس با آنها بازی می
کردیم و
لذّت می بردیم وهنگام رفتن به خانه چون خانه های ما در میان جنگل و دور از شهر بود از میان زمین های کشاورزی رفت و آمد
می کردیم
و تمام لباس هایمان کثیف می شد، چون در راه خانه بازی و شوخی می کردیم و یک روزی هنگام برگشتن دوستم به نام قدیر
مرا هول
داد در آب و من خیس شدم و من که به شدّت از این شوخی عصبانی شدم، من هم او را به داخل آب هول دادم و او خیس شد
و وقتی
به خانه رفتیم دیر شده بود و مادرمان به خاطر تأخیر در بازگشتن ما را به جمع کردن هیزم در جنگل وادار کرد و من و دوستم تا هنگام
غروب
مشغول جمع آوری چوب بودیم. و در مجموع دوران تحصیل ابتدائی ما با تنبیح و مجازات همراه بود و دیگر کار معمول ما شده بود.
حمید مهدوی
به نام خداوند، خداوند بخشنده و مهربان که ما انسان ها را طوری آفرید که هیچگاه به گذشته بر نمی گردد و روزهایی که گذشت
هیچ
وقت تکرار نمی شود و به یادآوردن خاطرات دوران کودکی، نوجوانی و جوانی سخت می باشد زیرا افسوس می خوریم ای کاش می
توانستم بهتر از آن موقعیت ها استفاده کنیم و یکی از خاطرات من این بود که در دوران دبستان که دوم ابتدائی بودیم معلم ما سپاه
دانش
بود که از راه دور می آمد و در همین روستا ساکن شده بود و یک روز که بر اثر بارندگی زیاد سیل آمده بود معلم ما که اسمش آقای
هاشمی
بود به خانه ی ما آمد و سه روز که سیل ادامه داشت او هم پیش ما ماند و این صمیمیت که باعث شده که هنوزم همه ساله با
خانواده اش
با ما رفت و آمد می کند و ما هم به خانه ی آنها که کرج می باشد، می رویم.
عباس علی پور
خاطره ای از پدرم. *****
کتک خوردن ولی بدون درد موضوع این خاطره است.
... هوا دیگه روشن شده بود و خورشید کم کم از پشت ابر بیرون آمد حالا دیگه وقت رفتن به مدرسه بود، لباس های نوع که در سال
جدید
خریده بودم را پوشیدم. احساس خوشتیپی و غرور و خوشحالی می کردم. همینکه از در خانه بیرون آمدم و چند متری از خانه دور
شدم،
چون که زمین یخ زده بود، سُرخوردم و افتادم و تمام لباس هایم کثیف و گلی شد و به همین دلیل خیلی ناراحت بودم و رفتم خانه و لباس
های کهنه ام را پوشیدم و دیگه احساس خوشحالی و غرور نداشتم و به اصطلاح ضد حالی بود که همین اول صبح خوردم، وقتی به
مدرسه
رسیدم ، دیگه زنگ خورده بود و وقتی در کلاس را زدم معلم سؤال کرد تا الآن کجا بودی؟ از شدت ناراحتی نمی توانستم توضیح دهیم و
بعد معلم به من گفت دستهایت را بیار جلو و شروع به کتک زدن کرد ولی دستهایم احساس درد نمی کرد ، چون که تمام فکرم به لباس
تازه ام بود.
عرفان فولادی نشت
وصف دانش آموز و دبیر ریاضی خود.
که مربوط به مادرم است که در مدرسه ی حاجیه امین تمشگل اتفاق افتاد.
در سال سوم راهنمایی بودم ، سر جلسه امتحان ریاضیات بود که وقتی ورقه را دادند تمام سؤالات ورقه را نوشتم که یکی از
آن سؤالات
معادله بود ، راه حل را اشتباه نوشتم که دبیر ریاضی آقای درجانی بالای سر من ایستاده بود که یکدفعه عصبانی شد، سر من
فریاد کشید
و گفت: این چیه من زدم زیر گریه و متوجه شدم که راه حل معادله را اشتباه نوشتم ، فورا ً اصلاح کردم ، وقتی که ورقه ی امتحان را
تصحیح کرد، نشانم داد ، نمره 20 شد و اگر آن فریاد را نمی کشید، نمره 18 را می گرفتم.
از این دبیر زحمت کش و دلسوز تشکر کردم.
داریوش نجاری
اخراج از کلاس
یکی از خاطرات دوران تحصیل اینجانب که تلخ بود و کم کم برایم شیرین شد در این بود که در یکی از درس های کلاسی در دو
ماه اول
سال خیلی ضعیف بودم، آن روز دبیر مرا از کلاس اخراج کرد، برایم خیلی تلخ بود ولی از آن روز به بعد تصمیم گرفتم که آن درس
را بیشتر
بخوانم و مؤفق هم شدم که بعدها اخراج آن روز برایم خیلی شیرین شد، چون سعی کردم درس بخوانم و اخراج نشوم.